که شمشاد آب گشت از آب و رنگش

در آن مشعل که برد از شمعها نور

چراغ انگشت بر لب مانده از دور

خدنگی رسته از زین خدنگش

مرصع پیکری در نیمه دوش

کلاه خسروی بر گوشه گوش

رخی چون سرخ گل نو بر دمیده