که شیرینی دهانت را کند ریش

سزاوار عطارد شد دو پیکر

تو خورشیدی تو را یک برج بهتر

رها کن نام شیرین از لب خویش

تو از عشق من و من بی نیازی

به من بازی کنی در عشقبازی

مزن شمشیر بر شیرین مظلوم