به تنهائی چو عنقا گشته خرسند

منم چون مرغ در دامی گرفته

دری در بسته و بامی گرفته

چو طوطی ساخته با آهنین بند

تو در خرگاه و من در خانه تنگ

ترا روزی بهشت آمد مرا سنگ

چو من با زخم خو کردم درین خار