به گوری چون بری شیر از کنارم

ز خارا به بریدن تا ز خرگاه

برین تن گو حمایل بر فلک بست

به سرهنگی حمایل چون کنی دست

که شیرینم نه آخر شیر خوارم

نه آن طفلم که از شیرین زبانی

به خرمائی کلیجم را ستانی