بهار انگشت کش شد در نکوئی

خراج گردنم بر گردن آرد

به نازی روم را در جستجویم

به بوئی باختن در گفتگویم

هر انگشتم و صد چون است گوئی

بدین تری که دارد طبع مهتاب

نیارد ریختن بر دست من آب