مرا تا دل بود دلبر تو باشی

سر از طوق نوازش طاق دارم

همه دانندگان را هست معلول

که باشد مستحق پیوسته محروم

ز جان بگذر که جان پرور تو باشی

گر از بند تو خود جویم جدائی

ز بند دل کجا یابم رهائی