بس این اسب جفا بر من دواندن

ز جان بگذر که جان پرور تو باشی

گر از بند تو خود جویم جدائی

ز بند دل کجا یابم رهائی

گهم در خاک و گه در خون نشاندن

به شیرینی صلا در شهر دادن

به تلخی پاسخی چون زهر دادن