که چون من هست شیرین جوی بسیار

دلم خوش کن که غمخوار آمدستم

ترا خواهم بدین کار آمدستم

چو شمع از پای ننشینم بدین کار

همانا شمع از آن با آب دیده است

که او نیز از لب شیرین بریده است

گره بر دل چرا دارد نی قند