به مهمانی غزالی چون شود شیر

کجا عشق و تو ای فارغ کجائی

مرا پیلی سزد کو را کنم بند

تو شاهی بر تو نتوان بیدق افکند

ز گنجکشی عقابی کی شود سیر

تو گر سروی و من پیش تو خاشاک

نه آخر هر دو هستیم از یکی خاک