ز جوش خون دل چون باز گفتم

رسن بازی نمی دانی چه سود است

همان به کانچه من دیدم بداغت

نسوزم روغن خود در چراغت

شبت خوش باد و روزت خوش که رفتم

بگفت این و چو سرو از جای برخاست

جبین را کج گرفت و فرق را راست