ره آنکس راست در کاشانه تو

که تا خاک درت بوسم فلک وار

به زانوی ادب پیشت نشینم

بدوزم دیده وانگه در تو بینم

که دوزد چشم خود در خانه تو

مدان آن دوست را جز دشمن خویش

که یابی چشم او بر روزن خویش