چراغی عالم افروزنده بودی

که شیرینی به چربی سازگارست

ترا در ابر می جستم چو مهتاب

کنونت یافتم چون ابر بی آب

چو در دست آمدی سوزنده بودی

گلی دیدم ز دورت سرخ و دلکش

چو نزدیک آمدی خود بودی آتش