مرا سیلاب محنت در بدر کرد

که دست حرف گیران را نشایم

همان انگار کامد تند بادی

ز باغت برد برگی بامدادی

تو رخت خویشتن برگیر و برگرد

من اینک مانده ام در آتش تیز

تو در من بین و عبرت گیر و بگریز