ندیم و حاجب و جاندار و دستور

بجای جامه دل را پاره می کرد

به آسایش نمودن سر نمی داشت

سر از زانوی حسرت برنمی داشت

همه رفتند و خسرو ماند و شاپور

به صنعت هر دم آن استاد نقاش

بر او نقش طرب بستی که خوش باش