کله چون نارون پیشش نهادم

چه کرد آن شوخ عالم سوز با من

چه بی شرمی نمود آن ناخدا ترس

چو زن گفتی کجا شرم و کجا ترس

به استغفار چون سرو ایستادم

تبر بر نارون گستاخ میزد

به دهره سرو بن را شاخ میزد