فسون هر دو را بر یخ نوشتم

اگر هاروت بابل شد جمالش

و گر سر بابل هندوست خالش

ز بس سردی که چون یخ شد سرشتم

غمش را کز شکیبائی فزونست

من غمخواره می دانم که چونست

سرشت طفل بد را دایه داند