نه دست آنکه غم را پای دارد

ز دست دل به سر بر دست می زد

هوا را تشنه کرد از آه بریان

زمین را آب داد از چشم گریان

نه جای آنکه دل بر جای دارد

چو از بی طاقتی شوریده دل شد

از آن گستاخ روئیها خجل شد