جبین افروخته چون بر فلک ماه

زمانی طوف می زد گرد گلشن

زمانی شمع را می کرد روشن

ز خواب خوش در آمد ناگهان شاه

ستایش کرد بر شاپور بسیار

که ای من خفته و بختم تو بیدار

به اقبال تو خوابی خوب دیدم