چنان بر ساختی الحان موزون

غنا را رسم تقطیع او درآورد

نواهائی چنان چالاک می زد

که مرغ از درد پر بر خاک می زد

که زهره چرخ میزد گرد گردون

جز او کافزون شمرد از زهره خود را

ندادی یاریی کس باربد را