نه بختی کز غریبان شرم دارد

به امیدی جهان بر باد داده

به پنداری بدین روز اوفتاده

نه هم پشتی که پشتم گرم دارد

مثل زد غرفه چون می مرد بی رخت

که باید مرده را نیز از جهان بخت

ز بی کامی دلم تنها نشین است