بسازم گر ترا کام اینچنین است

مثل زد غرفه چون می مرد بی رخت

که باید مرده را نیز از جهان بخت

ز بی کامی دلم تنها نشین است

چو برناید مرا کامی که باید

بسازم تا ترا کامی بر آید

مگر تلخ آمد آن لب را وجودم