مگر شیرین ز لعل افشاند نوشی

که ما را زنده دل دارد نهانی

مگر اقبال شمعی نو برافروخت

که چون پروانه غم را بال و پر سوخت

که از هر گوشه ای خیزد خروشی

بگو ای دولت آن رشک پری را

که باز آور به ما نیک اختری را