ترا آیینه چشم چون منی بس

که باشد خویشتن بین خویشتن بین

کسی آن آینه بر کف چه گیرد

که هر دم نقش دیگر کس پذیرد

که ننماید به جز تو صورت کس

بدان داور که او دارای دهرست

که بی تو عمر شیرینم چو زهرست