به طاق آن دو ابروی خمیده

به عقد آمودنش بر تخته عاج

به نازش کز جبایت بی نیاز است

به عذرش کان بسی خوشتر ز ناز است

مثالی زان دو طغرا بر کشیده

بدان مژگان که چون بر هم زند نیش

کند زخمش دل هاروت را ریش