کز آهوی تو چشمم را غبار است

بدانجان کز چنین صد جان فزونست

که جانم بی تو در غرقاب خونست

بدان چشم سیه کاهوشکار است

فرو ماندم ز تو خالی و نومید

چو ذره کو جدا ماند ز خورشید

جدا گشتم ز تو رنجور و تنها