تو دایم مان که صحبت جاودان نیست

ترا باید که باشد زندگانی

اگر من برنخوردم از نکوئی

تو برخوردار باش از خوبروئی

من ارمانم وگرنه باک از آن نیست

ز تو بی روزیم خوانند و گویم

مرا آن به که من بهروز اویم