که شیرین شد مرا هم جفت و هم یار

همان کار آگهان و بخردان را

ز شیرین قصه ای بر انجمن راند

که هر کس جان شیرین به روی افشاند

بهر مهرش که بنوازم سزاوار

ز من پاکست با این مهربانی

که داند کرد ازینسان زندگانی