نشاید کرد با مستان حریفی

به شیرینی جمال از شاه بنهفت

نهادش جفته ای شیرین تر از جفت

ظریفی کرد و بیرون از ظریفی

عجوزی بود مادر خوانده او را

ز نسل مادران وا مانده او را

چگویم راست چون گرگی به تقدیر