عقیق میم شکلش سنگ در مشت

سزاوار کنار نیک بختان

خجل روئی ز رویش مشتری را

چنان کز رفتنش کبک دری را

که تا بر حرف او کس ننهد انگشت

نسیمش در بها هم سنگ جان بود

ترازو داری زلفش بدان بود