دو سیمین نار بر سیبش نهاده

نهاده بر دهانش ساغر مل

شکفته در کنارش خرمن گل

دو مشگین طوق در حلقش فتاده

بنفشه با شقایق در مناجات

شکر می گفت فی التاخیر آفات

چو ابر از پیش روی ماه برخاست