در این اندیشه لختی قصه راندند

نه از دیوانگی با وی توان ساخت

هم آخر چون شود دیوانگی چیر

گریزد مرد از او چون آهو از شیر

ورق نادیده حرفی چند خواندند

چو می مردند می گفتند هیهات

کزین بازیچه دور افتاد شهمات