که بر دل چرخ ناگه می زند تیر

که موش از زاهد ارجو برد زر داد

گرگی که از خوردن زه کمان جان داد

مشو مغرور چون گرگ کمان گیر

زاغ و بوم

رها کن کاین حمال محروم

نسازد با خرد چون زاغ با بوم