به کنجی از جهان خرسند کردش

به نوشانوش می در کاس می داشت

ز دورا دور شه را پاس می داشت

بدان نگذاشت آخر بند کردش

در آن تلخی چنان برداشت با او

که جز شیرین کسی نگذاشت با و

دل خسرو به شیرین آن چنان شاد