دو یار نازنین در خواب رفته

بر آواز شهنشه گوش می داشت

چو خسرو خفت و کمتر شد جوابش

به شیریت در سرایت کرد خوابش

فلک بیدار و از چشم آب رفته

جهان می گفت کامد فتنه سرمست

سیاهی بر لبش مسمار می بست