ببوسید آن دهن کاو بر جگر داشت

در گنبد به روی خلق در بست

سوی مهد ملک شد دشنه در دست

جگرگاه ملک را مهر برداشت

بدان آیین که دید آن زخم را ریش

همانجا دشنه ای زد بر تن خویش

به خون گرم شست آن خوابگه را