مگو بر بام گردون چون توان رفت

به بی برگی مشو بی برگ و سازست

بپای جان توانی شد بر افلاک

رها کن شهر بند خاک بر خاک

توان رفت ارز خود بیرون توان رفت

بپرس از عقل دوراندیش گستاخ

که چون شاید شدن بر بام این کاخ