چه افرازد زمین کان برنگردد

شکایتهای عالم چند گوئی

بپوش این گریه را در خنده روئی

چه پیش آرد زمان کان در نگردد

درختی را که بینی تازه بیخش

کند روزی ز خشکی چار میخش

بهاری را کند گیتی فروزی