همایون پیکری نغز و خردمند

چو گل بر باد شد روز جوانی

سبک رو چون بت قبچاق من بود

گمان افتاد خود کافاق من بود

فرستاده به من دارای در بند

پرندش درع و از درع آهنین تر

قباش از پیرهن تنگ آستین تر