چو بیرون رفت از آن میدان خضرا

وزو چون نسر واقع باز مانده

ز رنگ آمیزی ریحان آن باغ

نهاده چشم خود را مهر مازاغ

رکاب افشاند از صحرا به صحرا

بدان پرندگی طاوس اخضر

فکند از سرعتش هم بال و هم پر