که هر کو چاه کند افتاد در چاه

منادی شد جهان را هر که بد کرد

نه با جان کسی با جان خود کرد

مگر نشنیدی از فراش این راه

سرای آفرینش سرسری نیست

زمین و آسمان بی داوری نیست

هران سنگی که دریائی و کانیست