در او دری و یاقوتی نهانیست

سرای آفرینش سرسری نیست

زمین و آسمان بی داوری نیست

هران سنگی که دریائی و کانیست

چو عیسی هر که درد توتیائی

ز هر بیخی کند دارو گیائی

چو ما را چشم عبرت بین تباهست