نفیر کوس گفتی تا دو ماهست

نفاذش کرد هفت اقلیم را خرد

خروش طبل وی گفتی دو میل است

که می دانست کان طبل رحیل است

که را در دل که شه در کوچگاهست

بران اورنگش آرام اندکی بود

چو برقش زادن و مردن یکی بود