بر شاه و شبان کنی حوالم

تا چند مرا ز بیم و امید

پروانه دهی به ماه و خورشید

تا کی به نیاز هر نوالم

از خوان تو با نعیم تر چیست

وز حضرت تو کریمتر کیست

از خرمن خویش ده زکاتم