آن کاوست نیازمند سودی

دزد افشاریست این نه آزرم

نی نی چو به کدیه دل نهاد است

گو خیزد و بیا که در گشاد است

گر من بدمی چه چاره بودی

گنج دو جهان در آستینم

در دزدی مفلسی چه بینم