خصمش نه منم که جز منی هست

آن کس که ز شهر آشنائیست

داند که متاع ما کجائیست

وانکو به کژی من کشد دست

خاموش دلا ز هرزه گوئی

می خور جگری به تازه روئی

چون گل به رحیل کوس می زن