نان خورد ز خون خویش می دار

می خور جگری به تازه روئی

چون گل به رحیل کوس می زن

بر دست کشنده بوس می زن

سر نیست کلاه پیش می دار

آزار کشی کن و میازار

کازرده تو به که خلق بازار