افسون دلی بر او دمیدند

هر مایه که از غذاش دادند

دل دوستیی در او نهادند

هر نیل که بر رخش کشیدند

چون لاله دهن به شیر میشست

چون برگ سمن به شیر می رست

گفتی که به شیر بود شهدی