می کشت ز درد خویشتن را

دل پرغم و غمگسار از او دور

چون شمع به ترک خواب گفته

ناسوده به روز و شب نخفته

می جست دوای جان و تن را

می کند بدان امید جانی

می کوفت سری بر آستانی