خورشید که نیلگون حروفست

شد چون تو رسیده ای ز دستم

نیلی که کشند گرد رخسار

هست از پی زخم چشم اغیار

هم چشم رسیده کسوفست

هر گنج که برقعی نپوشد

در بردن آن جهان بکوشد