ترکانه ز خانه رخت بربست

در پیرهنی کجا کشد رخت

چون وامق از آرزوی عذرا

گه کوه گرفت و گاه صحرا

در کوچگه رحیل بنشست

دراعه درید و درع می دوخت

زنجیر برید و بند می سوخت